Czarno na Czarnym: rozmowa

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rozmowa. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 8 sierpnia 2023

[INTERVIEW] Alexz Johnson: "It's a real gift that I can share my experiences"

Alexz Johnson talked to Czarno na Czarnym on 8 May 2023, before a show taking place in the Gwarek club in Cracow. The interview was conducted by our great journalist and lyricist, Anna Płaczkowska. Enjoy reading!

Anna Płaczkowska: Is it your first visit in Poland?

Alexz Johnson: It's my first visit in Poland and I've been here like... feels like forty eight hours maybe. I just had my first pierogi two hours ago – it was delicious, and people have been so nice and kind so I will definitely already be coming back to Poland!

Anna Płaczkowska: Does anything surprise you here in Poland? Did you have time to see the city?

Alexz Johnson: Actually, I went to Auschwitz today. It has been on my bucket list and I wanted to experience it for a long time. It was obviously a pretty heavy day. I feel like I didn't have enough time today to jump around the city and I didn't really have the energy for that being on mid tour, so we just went to Auschwitz and checked out the memorial and came back and got ready for tonight's show. I haven't seen too much of Cracove on this trip, but I definitely feel like I'm immersed in a culture, because I'm playing music which is a part of Poland's culture tonight musically so I feel very grateful for that.

Anna Płaczkowska: Yesterday was your first concert in Poland, what are your feelings?

Alexz Johnson: I will say that it's been one of my favorite shows on tour so far. The audience was amazing, the people are so kind and passionate about the music and I was really blown away by the feeling in the room. I hope it's going to be a similar vibe tonight.

Anna Płaczkowska: Did you expect that so many tickets would be sold?

Alexz Johnson: No, I didn't! I added another date because the promoter of the venue said we should put it on another date here. I already booked my flight to France and I had to call and rebook it in order to stay another day. The venue's been kind enough to take care of my brother and me and put us up and make this so doable. I'm honestly really blown away at the amount of people that showed up for these shows. Especially since I haven't toured or released music in a couple of years. It's been really overwhelming and sweet.

Anna Płaczkowska: The lead single was "Hurt Me". Why did you pick this song to represent the whole album?

Alexz Johnson: Picking a single for "Seasons" was really hard. It was a tough decision. I'm an indie artist, I released this album to my own indie label. Funded the album with help from Patreon but also my husband and I funded this whole project. I felt emotional when I listened to "Hurt Me" when I heard it mastered. I wanted to give my fans that same feeling that I had and I thought that it was the right song to kinda grab them with and then come out with "Ain't That the Way" – it's kind of a more storytelling, softer song, so yeah, I decided on that because it's my album and I steer the ship, no one told me otherwise so "Hurt Me" was the single.

Anna Płaczkowska: You mentioned that you're an independent artist, what difficulties are related to this?

Alexz Johnson: A lot. It's like juggling a million different things. I'm not just getting on the stage and performing, I'm not just practicing my set or figuring out what I'm gonna wear for the night. I'm literally doing everything that goes in and behind the show from booking flights, to accommodation, to the eco rentals, to answering emails, to fulfilling store orders at shopalexz.com, to getting back to fans, who want refunds or fans, who have disability and they need a place to seat through the venues and getting back to. There are so many moving parts to being an artist. Kinda the last thing on the list is even the performance part so I kinda feel like when I get up on the stage and I play music I'm in such a vulnerable, wild place. All the pieces that went into me getting on stage, that I feel like the show ends up being incredibly real and sometimes emotional 'cause I'm exhausted but also really grateful that all this work has brought all these people together to enjoy the music. If I wasn't selling tickets and if people won't come to my shows I wouldn't do this anymore because it's way too much work. So the fact that people show up and I hear them enjoying it, it shows me that I should keep going.

Anna Płaczkowska: And you are doing great!

Alexz Johnson: Yeah, it's going pretty good. I know. I haven't even stopped to think about it yet. I was thinking about catching my flight tomorrow back to France and then getting to Milan and getting to the next show, to the next venue, so it's rolling.

Anna Płaczkowska: Let's go back to the album. What does the title "Seasons" mean to you?

Alexz Johnson: I just feel like where I live the seasons are so intense and this album to me represents all the different seasons of my life and it ends another season of my life. I just felt like it was a perfect title. The record was made over the course of two years, all the seasons changing. "Hurt Me" feels like winter, "Ain't That the Way" feels like kinda spring, and "Borderline" feels like summer. I wanted to really paint a picture of how life and death are natural. And like the year show us every single season, that it's ok to experience pain and grief and loss, and that we will continue through that. I find the resilience of the seasons. It's really beautiful. Making this album being a mom of two kids was a good example to me of what this record represents to me, which is resilience and freedom

Anna Płaczkowska: So can you say that "Seasons" is the concept album?

Alexz Johnson: Yeah, I would say that for sure. I didn't expect to make that as a concept album but it kinda just turned out to be.

Anna Płaczkowska: Which song from "Seasons" was the hardest to write when it comes to emotions?

Alexz Johnson: "Other Side". This song is about my sister who passed away. That was a tough song to record and write. But I also think that it's such a joyful song because it's spinning loose around and away, it's bringing light and joy to somebody not being in pain anymore, and I feel like those things are really awesome and wonderfull too, but "Other Side" was really tough to finish.

Anna Płaczkowska: So when you wrote this song, it sounds like it was kinda a therapy for you to process something, move from some situations in your life. Is it always a way for you to write? And also do you think that when someone listens to music can also process something the same way as someone who writes lyrics?

Alexz Johnson: Everything that I write and that ends up being made into a song it's always coming from my own personal experience or someone close to me in my life that I witnessed their experience. I don't really think about how people are gonna take my music. I think it's why I'm not a major label artist, because I'm very more interested in telling my stories and writing, what feels right to me and then if people feel connected to that – that's a bonus. But it really is for me a type of therapy, just speaking out how I feel authentically without thinking about how it sounds to other people. That channel for me has really helped heal me in a lot of ways. Also my fans tell me that my music has helped heal them so it's a real gift that I can share my experiences and it can help other people. That's amazing, so it's helping me, it's helping others – that's awesome, that's the dream.

Anna Płaczkowska: Yeah, music has a lot of power!

Alexz Johnson: Yes, I know and I'm seeing that. A lot of fans are really emotional. During this tour, I'm seeing a lot of people tell me that I've been a soundtrack to their lives for eighteen years and that they wanna live because of my music. It's crazy.

Anna Płaczkowska: Your brother is a musician too. How does your cooperation look like?

Alexz Johnson: He's a little shit, haha, no I'm just joking. He's my youngest brother. He's awesome and so talented. Being related we get the same vibe and we have a great connection when we make music, so it was just a no-brainer to have him come to my tour. He has very stripped out sets, so that's the only way I could make this happen, I couldn't do this with a full band this time around. He's great and his new EP "House of Colours" is beautiful. I'm really proud of him!

Anna Płaczkowska: How your artistic process looks like?

Alexz Johnson: It changes every time. You know, I come up with song ideas, I keep them on my phone. It's kinda like... any time I sit down to create music I feel like I have a whole pile of ideas that have been waiting to get to them. I feel like I'm never starting from scratch. And I'm starting from the idea I had or I pull from something from the past. But now it's not so much of a process, now that I'm a mom, it's more about just finding a time to create and get it finished. I don't feel like I have the luxury of a process anymore, until my kid will get older – but I think that itself it's a process.

Anna Płaczkowska: What comes to your mind first? Is it music or lyrics?

Alexz Johnson: Both at the same time. I never write them separately. Whenever I'm writing a song, the melody and the lyrics, I do the exact same thing.

Anna Płaczkowska: Who is the first listener if you write any song?

Alexz Johnson: My husband. Haha, poor guy.

Anna Płaczkowska: Why? I think he's lucky.

Alexz Johnson: Haha, I don't know.

Anna Płaczkowska: Is it hard to connect parenthood with travelling and being a singer?

Alexz Johnson: Yes, it is hard. It's kind of, you know, some things gotta give sometimes. And, unfortunately it's just the truth, you know... and people make it sound like it's easy being a mom and working full time, it isn't easy, it's hard. Especially when you are an independent artist and have a lot of stuff to manage. But I think my way is that I just separate the two, so when I'm working, I'm working and when I'm not working I'm not on my phone and I'm connected with my kids and I get them as much of me as I can. And I think, as they get older, I hope that they can have some kind of inspiration for independence and drive, and that you don't need anybody to make your dreams come true. You can do it with hard work. I come from a very middle class family and I love my mom and dad, but you know, me really as a kid had to figure out very young, get it there, get a job. I really didn't have any financial support in my life and I want to give my children a bit of a headstart in this tough world. I want them to understand that successful life requires hard work, so if I can leave that to my kids, so that's my goal. I'm willing to lose time here and there to that greater sacrifice.

Anna Płaczkowska: The final question. Which song from "Seasons" will you dedicate to polish fans?

Alexz Johnson: Mad world, cause my Polish fans love that one.

Anna Płaczkowska: Thank you for the interview.

zajrzyj po więcej:

Alexz Johnson on Facebook
Alexz Johnson on Instagram
Klub Gwarek on Facebook
Klub Gwarek on Instagram
Anna Płaczkowska on Facebook
Anna Płaczkowska on Instagram

poniedziałek, 7 sierpnia 2023

[WYWIAD] Alexz Johnson: „To prawdziwy dar, że mogę dzielić się swoimi doświadczeniami”

Czy pamiętacie tegoroczną wizytę Alexz Johnson w naszym kraju? Z pewnością tak, któż bowiem zapomniałby o jednym z najważniejszych wydarzeń w historii nie tylko krakowskiego Klubu Gwarek, ale i w historii koncertowej Polski w ogóle. Przy okazji drugiego z dwóch występów, który odbył się 8 maja 2023, mieliśmy możliwość przeprowadzenia niezwykle sympatycznego i ciekawego wywiadu z artystką wyjawiającą w nim między innymi... a zresztą przekonajcie się sami! Za mikrofon chwyciła Anna Płaczkowska. Zapraszamy do lektury!

Anna Płaczkowska: Czy to Twoja pierwsza wizyta w Polsce?
Alexz Johnson: Tak, to moja pierwsza wizyta w Polsce, a jestem tu już jakieś... wydaje mi się, że może czterdzieści osiem godzin, a dwie godziny temu zjadłam swoje pierwsze pierogi – były pyszne. Ludzie są tacy mili i życzliwi, więc na pewno jeszcze wrócę do Polski!

Anna Płaczkowska: Czy coś zaskoczyło Cię w Polsce? Miałaś czas, żeby zobaczyć miasto?
Alexz Johnson: Pojechałam dzisiaj do Auschwitz. To było na mojej liście rzeczy do zrobienia i od dawna chciałam tego doświadczyć. To był oczywiście dość ciężki dzień. Czuję, że nie miałam dzisiaj wystarczająco dużo czasu, żeby zobaczyć miasto i też nie miałam na to energii, będąc w połowie trasy, więc po prostu pojechaliśmy do Auschwitz, zwiedziliśmy memoriał i wróciliśmy, żeby się przygotować do dzisiejszego koncertu. Nie widziałam zbyt wiele Krakowa na tej wycieczce, ale zdecydowanie czuję, że jestem zanurzona w tutejszej kulturze, ponieważ gram muzykę, która dzisiejszego wieczoru jest jej częścią. Czuję się za to bardzo wdzięczna.

Anna Płaczkowska: Wczoraj odbył się Twój pierwszy w Polsce koncert, jakie są Twoje odczucia?
Alexz Johnson: Powiem, że do tej pory był to jeden z moich ulubionych koncertów na trasie. Publiczność była niesamowita, ludzie są bardzo życzliwi i pełni pasji do muzyki. Byłam naprawdę zachwycona nastrojem panującym na sali. Mam nadzieję, że dzisiejszego wieczoru będzie podobny klimat.

Anna Płaczkowska: Spodziewałaś się sprzedaży tylu biletów?
Alexz Johnson: Nie! Dodałam kolejną datę, ponieważ promotor miejsca powiedział, że powinniśmy wystąpić w jeszcze jednym terminie. Miałam już zarezerwowany lot do Francji i musiałam zadzwonić i przesunąć rezerwację, aby zostać tutaj jeszcze jeden dzień. Właściciele klubu byli tak mili, że zaopiekowali się moim bratem i mną, ugościli nas i sprawili, że mogło to wszystko dojść do skutku. Jestem naprawdę zdumiona liczbą ludzi, którzy pojawili się na tych koncertach. Zwłaszcza że od kilku lat nie byłam w trasie ani nie wydawałam muzyki. To było naprawdę fantastyczne i słodkie.

Anna Płaczkowska: Głównym singlem promującym Twój najnowszy album zostało „Hurt Me”. Dlaczego wybrałaś akurat ten utwór?
Alexz Johnson: Wybór singla do „Seasons” był naprawdę trudny. To była ciężka decyzja. Jestem artystką indie, wydałam tę płytę nakładem mojej własnej niezależnej wytwórni. Sfinansowałam album przy pomocy platformy Patreon oraz z pieniędzy moich i mojego męża. Wzruszyłam się, kiedy słuchałam zremasterowanej wersji „Hurt Me”. Chciałam dać moim fanom to samo uczucie, którego doświadczyłam, i pomyślałam, że to właściwa piosenka, aby ich chwycić, a potem wyjść z singlem „Ain't That the Way” – utworem trochę bardziej opowiadającym historię, delikatniejszym. Tak właśnie zdecydowałam się na to, ponieważ to mój album i to ja steruję statkiem, nikt mi nie powiedział inaczej, więc „Hurt Me” było pierwszym singlem.

Anna Płaczkowska: Wspomniałaś, że jesteś artystką indie (niezależną), jakie trudności się z tym wiążą?
Alexz Johnson: Bardzo dużo. To jak żonglowanie milionem różnych rzeczy. Nie tylko wychodzę na scenę, występuję, ćwiczę swój set i zastanawiam się, w co się ubiorę na wieczór. Dosłownie robię wszystko, co dzieje się w trakcie i po występie, od rezerwacji lotów, zakwaterowania, wypożyczenia aut, odpowiadania na e-maile, realizacji zamówień w sklepie na shopalexz.com, kontaktu z fanami, którzy chcą zwrotu pieniędzy lub fanów, którzy są niepełnosprawni i potrzebują miejsca do siedzenia w różnych obiektach. Jest tak wiele ruchomych części bycia artystą. W pewnym sensie ostatnią rzeczą na liście jest nawet sam występ, więc gdy wchodzę na scenę i gram muzykę, czuję, że znajduję się w tak delikatnym, ale też dzikim miejscu. Wszystkie elementy, które poprzedzają moje wejście na scenę, sprawiają, że czuję, iż koncert staje się dla mnie niesamowicie realistyczny i czasami emocjonalny, ponieważ jestem wyczerpana, ale także bardzo wdzięczna, że cała ta praca zgromadziła tych wszystkich ludzi razem, aby mogli cieszyć się muzyką. Gdybym nie sprzedawała biletów i ludzie nie przychodziliby na moje koncerty, nie robiłabym tego więcej, bo to zbyt dużo pracy. Więc fakt, że się pojawiają i słyszę, jak im się to podoba, pokazuje mi, że powinnam w to iść dalej.

Anna Płaczkowska: Radzisz sobie świetnie!
Alexz Johnson: Tak, idzie mi całkiem nieźle, wiem. Jeszcze nawet nie miałam okazji, żeby zatrzymać się i o tym pomyśleć. Myślałam raczej o złapaniu jutrzejszego lotu z powrotem do Francji, a następnie do Mediolanu i dostaniu się na kolejny koncert, do następnego miejsca, więc tak się to toczy.

Anna Płaczkowska: Wróćmy do albumu. Co oznacza dla Ciebie tytuł „Seasons”?

Alexz Johnson: Czuję, że tam, gdzie mieszkam, pory roku są bardzo intensywne, a ten album reprezentuje dla mnie różne pory roku w moim życiu i kończy kolejny etap. Poczułam, że to doskonały tytuł. Płyta powstawała w ciągu dwóch lat, a pory roku się zmieniały. „Hurt Me” przypomina zimę, „Ain't That the Way” przypomina wiosnę, a „Borderline” lato. Chciałam namalować obraz tego, jak życie i śmierć są naturalne. Zupełnie tak jak rok, który ma swoje etapy, pokazuje nam, że odczuwanie bólu, żalu i straty jest w porządku i że przetrwamy to. W porach roku odnajduję odporność. To naprawdę piękne. Tworzenie tego albumu będąc mamą dwójki dzieci, było dla mnie dobrym przykładem tego, co reprezentuje dla mnie ta płyta, czyli odporności i wolności.

Anna Płaczkowska: Czy zatem można powiedzieć, że „Seasons” to album koncepcyjny?
Alexz Johnson: Tak, powiedziałbym to na pewno. Nie spodziewałam się, że będzie to album koncepcyjny, ale tak wyszło.

Anna Płaczkowska: Która piosenka z „Seasons” była najtrudniejsza do napisania, jeśli chodzi o emocje?
Alexz Johnson: „Other Side”. To piosenka o mojej zmarłej siostrze. Ten utwór był trudny do nagrania i napisania. Ale myślę też, że jest radosna, ponieważ kręcąc się wokół straty, przynosi światło i radość komuś, żeby już nie cierpiał. Czuję, że te rzeczy są naprawdę niesamowite i cudowne, ale „Other Side” było naprawdę ciężko skończyć.

Anna Płaczkowska: Proces pisania tej piosenki brzmi tak, jakby była to dla Ciebie w pewien sposób terapia, aby coś przetworzyć, wyjść z niektórych sytuacji w Twoim życiu. Czy zawsze jest to sposób, w jaki piszesz, oraz czy myślisz, że kiedy ktoś słucha muzyki, może przetwarzać coś w taki sam sposób, jak ktoś, kto pisze teksty?
Alexz Johnson: Wszystko, co piszę i co staje się piosenką, zawsze pochodzi z moich osobistych doświadczeń lub przeżyć kogoś mi bliskiego, których byłam świadkiem. Tak naprawdę nie myślę o tym, jak ludzie przyjmą moją muzykę. Sądzę, że z tego powodu nie jestem artystką dużej wytwórni, ponieważ bardziej interesuje mnie opowiadanie moich historii i pisanie tego, co wydaje mi się właściwe, a jeśli ludzie poczują się z tym związani – to bonus. To naprawdę jest dla mnie pewien rodzaj terapii: mówienie autentycznie o tym, co czuję, bez myślenia, jak to brzmi dla innych ludzi. Ten sposób naprawdę pomógł mi uzdrowić siebie na wiele sposobów. Także moi fani mówią mi, że moja muzyka pomogła im, więc to prawdziwy dar, że mogę dzielić się swoimi doświadczeniami i pomagać innym ludziom. To cudowne, że pomaga mi i innym – to niesamowite, zupełnie jak sen.

Anna Płaczkowska: Tak, muzyka ma wielką moc!
Alexz Johnson: Tak, wiem i widzę to. Wielu fanów jest naprawdę wzruszonych. Podczas tej trasy sporo osób mówi mi, że przez osiemnaście lat byłam ścieżką dźwiękową ich życia i że chcą żyć dzięki mojej muzyce. To jest szalone.

Anna Płaczkowska: Twój brat też jest muzykiem. Jak wygląda Wasza współpraca?
Alexz Johnson: Jest okropny, haha, nie, ja tylko żartuję. To mój najmłodszy brat. Jest niesamowity i taki utalentowany. Będąc spokrewnieni, mamy ten sam vibe i świetne połączenie, kiedy tworzymy muzykę, więc było to dla mnie oczywiste, żeby był ze mną w trasie. Ma bardzo okrojone sety, to jedyny sposób, w jaki mogłam postąpić, tym razem nie mogłam tego zrobić z pełnym zespołem. On jest świetny, a jego nowa EP-ka „House of Colours” jest piękna! Jestem z niego naprawdę dumna!

Anna Płaczkowska: Jak wygląda Twój proces artystyczny?
Alexz Johnson: Zmienia się za każdym razem. Wymyślam pomysły na piosenki, trzymam je w telefonie. To trochę tak, jakbym za każdym razem, gdy siadam do tworzenia muzyki, czuła, że mam cały stos pomysłów, które czekały, żeby je zrealizować. Mam wrażenie, że nigdy nie zaczynam od zera. Zaczynam od pomysłu, który miałam lub czerpię z czegoś z przeszłości. Ale teraz to nie jest proces, teraz, kiedy jestem mamą. Chodzi bardziej o znalezienie czasu na stworzenie i dokończenie. Nie czuję, żebym miała ten luksus procesu, dopóki moje dzieci nie dorosną – ale myślę też, że to samo w sobie jest procesem.

Anna Płaczkowska: Co jako pierwsze przychodzi Ci do głowy: muzyka czy teksty?
Alexz Johnson: Obie te rzeczy jednocześnie. Nigdy nie piszę ich osobno. Ilekroć tworzę piosenkę, melodia i tekst pojawiają się dokładnie tak samo.

Anna Płaczkowska: Kto jest pierwszym słuchaczem, kiedy piszesz piosenkę?
Alexz Johnson: Mój mąż. Haha, biedny facet.

Anna Płaczkowska: Dlaczego? Myślę, że ma szczęście.
Alexz Johnson: Haha, nie wiem.

Anna Płaczkowska: Czy trudno jest połączyć rodzicielstwo z podróżowaniem i byciem wokalistką?
Alexz Johnson: Tak, to trudne. No wiesz, czasami trzeba coś poświęcić. Niestety, to prawda... Ludzie sprawiają, że brzmi to tak, jakby było łatwo być mamą i jednocześnie pracować na pełen etat, a to wcale nie jest łatwe. To trudne. Zwłaszcza gdy jesteś niezależnym artystą i masz dużo rzeczy, którymi musisz zarządzać. Myślę, że moim sposobem na to jest po prostu oddzielenie tych dwóch rzeczy, więc kiedy pracuję, to pracuję, a kiedy nie pracuję, nie korzystam z telefonu i jestem z moimi dziećmi i daję im tyle siebie, ile tylko mogę. Myślę i liczę na to, że gdy dorosną, będą mieć jakąś inspirację do bycia niezależnymi i motywację, iż nie potrzebują nikogo, aby spełnić swoje marzenia. Można to osiągnąć ciężką pracą. Pochodzę z rodziny średniej klasy i kocham moją mamę i tatę, ale wiesz, będąc dzieckiem, musiałam zdecydować, czego chcę, dostać się tam, znaleźć pracę. Nie miałam żadnego wsparcia finansowego w moim życiu i chcę dać moim dzieciom trochę przewagi w tym trudnym świecie. Chcę, aby zrozumiały, że udane życie wymaga ciężkiej pracy, więc jeśli mogę zostawić to moim dzieciom, to taki jest mój cel. Jestem gotowa tracić czas tu i tam dla tego większego poświęcenia.

Anna Płaczkowska: Ostatnie pytanie. Którą piosenkę z „Seasons” zadedykujesz polskim fanom?
Alexz Johnson: „Mad World”, bo moi polscy fani ją uwielbiają.

Anna Płaczkowska: Dziękuję za rozmowę.

zajrzyj po więcej:

Alexz Johnson na Facebooku
Alexz Johnson na Instagramie
Klub Gwarek na Facebooku
Klub Gwarek na Instagramie
Anna Płaczkowska na Facebooku
Anna Płaczkowska na Instagramie

czwartek, 15 czerwca 2023

[WYWIAD] EVA: „Chcę na swojej drodze spotykać ludzi uśmiechniętych i poprzez moją sztukę nieść im radość”

Zapraszamy do lektury wywiadu z EVĄ, która w niedalekiej przeszłości zaprezentowała szerokiej publiczności utwór „Ptak wolności” z udziałem kultowego aktora. Czym, według artystki, jest wolność, jak ją rozumie i gdzie znajduje się jej miejsce w sztuce? Przekonajcie się sami!

Czarno na Czarnym: Jesteśmy krótko po premierze Twojego utworu, „Ptak wolności”. Udział w nagraniu wziął... Zbigniew Zamachowski. Jak doszło do tej współpracy?

EVA: Zbyszek jest genialnym aktorem, ale też i utalentowanym piosenkarzem, kompozytorem, instrumentalistą, więc zaproponowałam producentowi płyty Aloisowi Rostkowi, by zaprosił go do zaśpiewania ze mną kilku duetów. Zbyszek z radością się zgodził, spotkaliśmy się w studio nagraniowym, gdzie w fantastycznej atmosferze zrealizowaliśmy nagrania. Teraz planujemy wspólne koncerty.

Czarno na Czarnym: Na zapowiadanej przez wspomnianą piosenkę płycie „Przeznaczeni do miłości i wolności” usłyszymy ponadto Rafała Królikowskiego. Co przyciąga aktorów do Twojej twórczości?
EVA: Szczerze mówiąc, wybierając się na studia muzyczne i będąc już studentką, myślałam, że będę pracowała w operze, operetce, występowała w filharmoniach, sensu stricto jako śpiewaczka. Życie jednak pisze dla nas swoje scenariusze i tak niedostrzeżenie zaczęłam coraz częstszą współpracę z aktorami, aż w końcu zagrałam aż dwie role, babci i wnuczki, w filmie telewizyjnym „Tych miasteczek nie ma już”. A zaczęło się niewinnie, najpierw zostałam zaproszona do nagrania wokaliz w fonograficznym zapisie „Pana Tadeusza” na płytach CD, tu nawiązała się współpraca z Krzysztofem Globiszem, po tym nastąpiły koncerty i nagrania płytowe, filmowe z Jerzym Trelą, Anną Dymną, Janem Nowickim, Anną Polony, Teresą Lipowską, Jerzym Nowakiem, Edwardem Linde-Lubaszenko, Piotrem Pilitowskim, Dorotą Segdą, Pawłem Domagałą, Piotrem Adamczykiem czy aktorami hollywoodzkimi, jak Eric Roberts, William McNamara, trudno tu wymienić wszystkich, bo wywiad zamieniłby się w książkę biograficzną [śmiech] i tak na planie jednego z filmów poznałam Rafała. Rozmawialiśmy o modnej ostatnio poetce Zuzannie Ginczance, a szczególnie spodobał nam się jeden z jej wierszy i postanowiliśmy go zaśpiewać. Muzykę skomponował Marcin Nierubiec, a my ponownie spotkaliśmy się, tym razem w studio.

Czarno na Czarnym: Album ten został określony jako Twoje nowe muzyczne oblicze. Jakiego zatem materiału możemy się tu spodziewać? Na czym będzie polegać ta zmiana wizerunkowa, brzmieniowa?
EVA: Rzeczywiście, dla osób, które od lat mnie znają, posiadają moje wcześniejsze płyty CD, DVD, obejrzeli filmy, w których zaśpiewałam. Dorobek jest bardzo duży, więc wymienię tylko kilka: CD „Kto me usta całuje” zawierająca znane arie operetkowe i musicalowe, „Ave Maria” z popularnymi perełkami muzyki sakralnej kompozytorów różnych epok, CD i DVD „Nie wszystek umrę” w dwusetną rocznicę urodzin – twórczość Chopina i dla Chopina, programy zrealizowane z TVP Kraków pod tytułem „Fantastycznie klasycznie”, utwory śpiewane w hollywoodzkiej produkcji „Enemy Within” czy w filmie „W jak morderstwo”, gdzie występuję jako śpiewaczka operowa pod swoim nazwiskiem (obecnie można oglądać ją na platformie Netflix), jestem śpiewaczką klasyczną. Tę muzykę śpiewam głosem potocznie zwanym „operowym”, wyuczonym podczas sześcioletnich studiów na wydziale wokalno-aktorskim Akademii Muzycznej w Krakowie. I głównie jest to muzyka odtwórcza, którą wykonywały przede mną całe pokolenia międzynarodowych śpiewaków wielkich kompozytorów tworzących ten gatunek. Na tym krążku utwory napisane (tekst i muzyka) są z myślą o mnie i dla mnie, za sprawą pomysłodawcy i producenta Aloisa Rostka. Zależało nam, by te utwory usłyszeli nie tylko miłośnicy muzyki klasycznej, ale by dotarły do jak najszerszego grona odbiorców, dlatego zaczęłam uczyć się nowej techniki śpiewu, tak zwanego miksu. Pierwszy utwór zaśpiewany w ten sposób wyszedł w postaci singla pod pseudonimem EVA, ponieważ nie wiedzieliśmy, jak zostanę przyjęta [śmiech]. Był to „Szafirowy blask”, który zdobył serca słuchaczy, trafiając na listę przebojów Polskiego Radia i utrzymywał się na pierwszych miejscach ponad pół roku.

Czarno na Czarnym: W „Ptaku wolności” śpiewasz o „kluczach do bram wyzwolenia”. Co oznaczają dla Ciebie owe klucze i bramy?
EVA: Na całym świecie ciągle wybuchają gdzieś wojny, panuje nienawiść, rządza władzy, zniewolenie. Dla mnie te słowa są swego rodzaju przesłaniem dla każdego słuchacza, by w jego sercu zagościła miłość, pokój. Jest to klucz, dzięki któremu wspólnie pokonamy nienawiść, przemoc i otworzymy bramy do innego, lepszego świata.

Czarno na Czarnym: Czy Twoim zdaniem sztuka ma moc uwalniania z więzów, klatek?
EVA: Od lat muzyka towarzyszyła i towarzyszy uciśnionym w różnych objawach agresji, pomagała im przeżyć, dawała siły i moc do walki, dotarciu do prawdy, do wolności. Tematyka tego utworu jest stale aktualna i dlatego my artyści powinniśmy poruszać serca, by w ten sposób przeciwstawiać się nienawiści i przemocy.

Czarno na Czarnym: A czym jest dla Ciebie wolność?
EVA: Odnosząc się do tego pytania, wrócę do tytułu tej kompozycji. „Ptak wolności” jest dla mnie utworem szczególnym. Wyśpiewuję w nim w różnych językach, słowa „wolność” i „pokój”. Dlaczego? Chcę przeżyć moje życie w bajkowym świecie bez wojen, krzywd, zdrad, intryg, móc realizować swoje plany artystyczne, zwiedzać cały świat bez żadnych barier, poznawać życie i tradycje innych kultur, budzić się każdego ranka bez strachu, lęku, niepewności czy bólu. Chcę na swojej drodze spotykać ludzi uśmiechniętych, spełnionych, zadowolonych i poprzez moją sztukę nieść im radość.

Czarno na Czarnym: I tego właśnie Ci życzę. Dziękuję za rozmowę!

zajrzyj po więcej:

EVA na Facebooku

EVA na Instagramie

wtorek, 23 maja 2023

[WYWIAD] Madlen: „Bądźmy sobą, nawet w tej najmniej idealnej wersji”

Jakie wady ma Madlen i czy rzeczywiście są to wady? Czy człowiek nieidealny potrafi być doskonały? Kto staje przed bardziej skomplikowanym zadaniem: pisarka czy autorka tekstów? Między innymi na te właśnie pytania odpowiedziała artystka, będąca świeżo po premierze swojej kolejnej piosenki, „Warstwa wad”. Zapraszamy do lektury wywiadu!

Czarno na Czarnym: Twój najnowszy singiel to „Warstwa wad”. O jakich wadach opowiada?
Madlen: Nie ma w tym utworze wyznaczonych wad. Dla każdego to będzie coś innego ;). Ale chodzi mi o takie rzeczy, przez które nie jesteśmy sobą, które próbujemy zakrywać tak, by nikt tego nie zobaczył, bo przez to będziemy czuli się inni, a co za tym często idzie – gorsi.

Czarno na Czarnym: Utożsamiasz się z tym tekstem jako jego bezpośrednia bohaterka czy też ma on wymowę bardziej ogólną, dotyczącą innych kobiet, innych ludzi?
Madlen: Myślę, że każdego po trochu. Absolutnie jestem jego bezpośrednią bohaterką, bo ja przecież posiadam wady. Tak, mam je i się ich nie wstydzę. Choć bywało różnie. Żyjemy w czasach, w których często zasłaniamy się filtrami. Zakrywamy swoje niedoskonałości, wady. Ale po co? Przecież one są naszą nierozłączną częścią. Po co to zakrywać i udawać, że jest inaczej. Tak, jak chcieliby tego inni. Bądźmy sobą, nawet w tej najmniej idealnej wersji, bo dopiero wtedy jesteśmy PRAWDZIWI. Czy to nie jest najpiękniejsze? Ja już to wiem, a Ty?

Czarno na Czarnym: Czy można powiedzieć, że wątek tu poruszany wiąże się z książką „Żony (nie)idealne”, której jesteś współautorką?
Madlen: Pewnie tak. Przed długi czas zasłaniałam się i ukrywałam prawdziwą siebie. Przez to, że wstydziłam się, że nie jestem taka piękna i idealna jak większość kobiet, które mnie inspirowały czy zachwycały. Ale dziś wiem, że dopiero kiedy pokazałam się światu z wadami i zaletami, stałam się dla samej siebie piękną, dojrzałą, wartościową i szczęśliwą kobietą. I to jest dla mnie najważniejsze, bo to naprawdę piękne uczucie!

Czarno na Czarnym: Jak doszło do tego, iż chwyciłaś za pióro?
Madlen: Nie ma pojęcia. Często zastanawiam się, jak to się stało. Jak ja napisałam te wszystkie teksty piosenek i książkę. To samo przychodzi. Siadam i zaczynam pisać. Czasem wiem, o czym chcę pisać, czasem po prostu spisuję to, co siedzi mi właśnie w głowie. Może będę nieskromna, ale naprawdę jestem sama z siebie bardzo dumna, bo potem czytam to i sobie myślę: „Wow. Ale to jest dobre” ;).

Czarno na Czarnym: Która forma twórczości okazała się dla Ciebie łatwiejsza (lub trudniejsza): teksty piosenek czy powieść?
Madlen: Każda z nich ma w sobie trochę trudności. Ale chyba teksty piosenki są dla mnie trudniejsze. W moim przypadku obie twórczości opowiadają o tym samym. O moim życiu. Moich emocjach i przeżyciach. W książce mogłam rozwinąć zdania i dokładnie opisać, co w danym momencie czułam, co powodowało, że wracały przy tym te same odczucia, strach czy chwile uśmiechu. Za to w tekście piosenki niestety muszę te same emocje, strach, odczucia, przekazać w kilku linijkach. I to jest tak naprawdę dla mnie najtrudniejszy krok.

Czarno na Czarnym: Wracając do wspomnianego utworu. Stanowi on zapowiedź Twojej płyty. Jakiego materiału powinni spodziewać się po niej Twoi fani? Równie balladowego czy wręcz przeciwnie?
Madlen: Ta płyta to zbiór wszystkich moich doświadczeń, uczuć i wahań, które przeżyłam. Przedstawiam nie tylko dotychczasowe życie, ale również ważny etap, w którym zrozumiałam, kim jestem jako kobieta, jakie pokłady miłości we mnie drzemią i co tak naprawdę czuję. „Warstwa wad” to bardzo osobisty utwór, ale w moim życiu wydarzyło się równie dużo cudownych chwil, których oczywiście nie omieszkałam opisać w formie piosenki i które zajęły ważne miejsce na płycie. Tak więc myślę, że ten krążek jest naprawdę „kolorowy” ;).

Czarno na Czarnym: Czy wady da się przekuć w zalety?
Madlen: Zdecydowanie tak ;). Tylko bez dwóch zdań trzeba nad nimi pracować!

Czarno na Czarnym: A jakie wady ma Madlen?
Madlen: Wad mam oczywiście równie dużo co zalet. Jednak mogę powiedzieć z pewnością, że jedną z najbardziej uciążliwych dla mnie wad jest mój brak asertywności. Nie potrafię odmówić komuś pomocy. Nawet w momencie, gdy muszę zrezygnować z czegoś dla mnie bardzo ważnego, nie potrafię powiedzieć NIE. Intensywnie nad tym pracuję, bo nierzadko na koniec i tak tej pomocy żałuję. Ale mogę też powiedzieć, że jest to również moja najmocniejsza zaleta. Zawsze każdy i w każdej chwili może na mnie liczyć!

Czarno na Czarnym: A Ty z pewnością możesz liczyć na swoich fanów, z utęsknieniem czekających na kolejne premiery :). Dziękuję za rozmowę!

zajrzyj po więcej:

Madlen na Facebooku
Madlen na Instagramie

wtorek, 25 kwietnia 2023

[WYWIAD] Zosia Sławińska: „Ciągle chcę tworzyć i odkrywać więcej”

Dziś naszą rozmówczynią jest Zosia Sławińska, wokalistka mająca na swoim koncie świeżo opublikowany, debiutancki singiel. Zapraszamy do lektury!

Czarno na Czarnym: Czy Zosia Sławińska marzy o sławie? :) Czy to określenie ma dla Ciebie pozytywny wydźwięk?

Zosia Sławińska: Na pewno nie marzę o ogromnej sławie. Chciałabym trafić do osób, które słuchają muzyki w stylu, w którym ja tworzę. Moim ogromnym marzeniem jest występować na plenerowych, klimatycznych scenach.

Czarno na Czarnym: Jak czujesz się tuż po wydaniu debiutanckiego singla? Czy przed premierą towarzyszyła Ci trema?

Zosia Sławińska: Oczywiście, że tak. Trochę obawiałam się, jak przyjmie się moja muzyka, to, co gra w moim sercu. Całe szczęście udało mi się zauroczyć tą melodią parę osób, więc jestem ogromnie szczęśliwa.

Czarno na Czarnym: Utwór, o którym mówimy, „dimension”, jest pierwszą z pięciu propozycji mających znaleźć się na Twoim minialbumie. Jakiego materiału możemy spodziewać się po tym krążku?

Zosia Sławińska: EP-ka opowie historię. Będzie mówiła o relacji, od poznania do rozstania. Dużo radości, ale i smutku, melancholii, zastanowień. Na pewno można się spodziewać dużo magii i pięknych dźwięków.

Czarno na Czarnym: Jak wspominasz swój udział w programie „The voice kids”?

Zosia Sławińska: Bardzo pozytywnie. To nauczyło mnie otwartości i pokazało, jak bardzo chcę tworzyć, śpiewać dla innych. Towarzyszyło mi wiele emocji. Patrząc z perspektywy czasu, bez tej przygody nie byłabym w miejscu, w którym jestem.

Czarno na Czarnym: Jaki jest Twój muzyczny świat? Jakie zasady w nim panują?

Zosia Sławińska: Tajemniczy, jeszcze nie do końca odkryty, ale magiczny. Klimatyczny, melancholijny i pełny całej gamy uczuć. Dla mnie piękny, ciągle chcę tworzyć i odkrywać więcej, przekraczać granice.

Czarno na Czarnym: Zatem do zobaczenia w tej niezwykłej krainie. Dziękuję za rozmowę!

zajrzyj po więcej:

Zosia Sławińska na Facebooku

Zosia Sławińska na Instagramie

czwartek, 2 marca 2023

[WYWIAD] Agnieszka Chrzanowska „Każdy przejaw działalności artystycznej ma w sobie energię”

W naszym najnowszym wywiadzie Agnieszka Chrzanowska opowiedziała między innymi o tym, jakie role pełniła sztuka podczas pandemii. Artystka poruszyła również temat jubileuszu swojej pracy, a także związanych z nim premier i atrakcji dla fanów. Zapraszamy do lektury!

fot. Marcin Brzózka

Czarno na Czarnym: Niedawno światło dzienne ujrzał Twój najnowszy singiel, „To jeszcze nie koniec”. O jakim końcu, a raczej jego braku, śpiewasz?
Agnieszka Chrzanowska: Ostatni czas obfitował w niezwykle trudne sytuacje, z którymi wszyscy musieliśmy się zmierzyć i mierzymy się nadal. Mam tu na myśli zarówno kwestię związaną z niejednoznacznymi informacjami dotyczącymi szalejących wirusów, jak i dramatyczne wieści zza wschodniej granicy. Każdy radzi sobie, jak może z tym, co dzieje się z naszym światem, a pewne jest, że ulega on dynamicznym zmianom. To, do czego byliśmy przyzwyczajeni, to, co lubiliśmy, to, co sobie często z trudem poukładaliśmy, zostało zdekonstruowane. W chwilach zwątpienia, w tym trudnym czasie, myśląc o poprawieniu nastroju sobie i innym, poczułam potrzebę opisania stanu oczekiwania na niewiadome, opisania strachu, niepokoju, żalu oraz wypowiedzenia myśli, która będzie trzymała mnie w pionie, bez względu na wszystko. Pierwsze przyszło mi do głowy proste zdanie – „To jeszcze nie koniec”, potem pomału pojawiły się kolejne wersy. Ostatecznie powstała piosenka, która może się przydać w każdej indywidualnej sytuacji, na każdym życiowym zakręcie. Czuję, że jest w nią wpisana nadzieja, która przecież nie umiera nigdy. Czasem o tym zapominany, ale kiedy coś nam o tym przypomni, to wszelkie zawirowania zdecydowanie łatwiej jest przetrwać.

Czarno na Czarnym: Mówisz, że „tekst piosenki powstał jako poetyckie remedium na chwile niepewności i inspiracja do pozytywnego myślenia”. Jak wielką moc, Twoim zdaniem, ma sztuka w walce z negatywną postawą wobec życia?
Agnieszka Chrzanowska: Bez sztuki nie mielibyśmy pojęcia absolutnie o niczym, co działo się z człowiekiem na przestrzeni tysiącleci. Gdyby
nie architektura, literatura, wszelkiego typu sztuki plastyczne, malarstwo czy rzeźba nie mielibyśmy żadnej wiedzy, jak żyli nasi przodkowie, jakie mieli umiejętności, obrzędy, obyczaje. Być może nie wszyscy na co dzień o tym myślimy, ale sztuka zawsze odgrywała i odgrywa wielką rolę i miała swoją funkcję. Czas pandemii bardzo dobitnie nam o tym przypomniał, że człowiek jest istotą duchową i naprawdę potrzebuje duchowej strawy. Ludzie słuchali bardzo dużo muzyki, czytali dużo książek, polecali sobie filmy. Co by było, gdyby tego wszystkiego nie było lub nie było do tego dostępu? Każdy przejaw działalności artystycznej ma w sobie energię, która została poświęcona do jego stworzenia. Każde słowo ma swoją częstotliwość i w związku z tym swoje oddziaływanie. Dobre słowo może zmienić nastawienie, zainspirować, zachęcić do innego spojrzenia na problem, do zatrzymania się, ochłonięcia i zastanowienia, co może zmienić bieg zdarzeń, czasem uratować życie.

Czarno na Czarnym: Utworowi towarzyszy poruszający w swoim symbolizmie teledysk. Czy możesz opowiedzieć o pomyśle na tę ilustrację?
Agnieszka Chrzanowska: Myśląc o obrazie do tej piosenki, od razu widziałam tańczącą parę, która będzie odzwierciedlać potrzebę bliskości. Doświadczenia pandemiczne spowodowały, że przez pewien czas ludzie nie wiedzieli nawet, jak się ze sobą witać, często też rezygnowali ze spotkań. Czułam, że tancerze muszą tańczyć w pustym teatrze, bo przecież przez dwa lata teatry były puste. Ewa Kałat, która jest autorką zdjęć, zadbała, żeby nowoczesny taniec wyglądał poetycko, a Kasia Kleszcz i Jarek Kruczek zatańczyli bardzo sugestywnie zadany temat. Oczami wyobraźni widziałam też ujęcia pustego Krakowa, smutnego, opustoszałego, takiego jaki był w czasie obostrzeń. Kiedy zaczęliśmy pracę nad teledyskiem, Michał Jedynak, kierownik produkcji, z którym od lat współpracuję, odnalazł krakowskiego operatora drona i jego ujęcia zrobione na początku pandemii, na których zarejestrował ten apokaliptyczny czas i w ten sposób moja wizja się zmaterializowała. Osobnym zabiegiem było użycie ujęć pustego Krakowa jako tła do tańca i mojego występu, podczas którego towarzyszył mi gitarzysta Jarosław Meus. Początkowo jest wrażenie, że jesteśmy gdzieś w mieście, ale szybko się okazuje, że to tylko projekcja. Taką mieliśmy rzeczywistość. Zalecane było pozostawanie w domu, izolacja. W tej chwili zupełnie inne powody innych ludzi zmuszają do życiowych zmian, do rozstań, tłumienia emocji, chronienia się, żeby przetrwać w ekstremalnych okolicznościach.

Czarno na Czarnym: „To jeszcze nie koniec” stanowi uzupełnienie roku jubileuszowego podsumowującego ćwierćwiecze Twojej pracy artystycznej. Jak świętujesz tę podniosłą rocznicę?
Agnieszka Chrzanowska: Najlepszym sposobem na świętowanie jest koncertowanie i w ostatnim czasie spotykaliśmy się z publicznością, prezentując przegląd utworów od najstarszych do ostatnich, zestawiając je ze sobą i robiąc swoisty rachunek sumienia. Warto czasem sprawdzić, które zawarte w piosenkach wartości, poglądy i przekonania okazały się trwałe, a które nie :). Pierwszym utworem zaśpiewanym przeze mnie w Piwnicy pod Baranami w 1996 roku był „Niebieski mąż” z tekstem Zbyszka Książka i od tego utworu właśnie zaczynam moją podróż przez archiwum wspomnień i emocji, czyli kolejne piosenki podczas Jubileuszowych Koncertów.

Czarno na Czarnym: Z okazji tej ukażą się również wznowienia Twoich albumów. Będzie to dokładne ich odtworzenie czy też przewidziane są pewne modyfikacje?
Agnieszka Chrzanowska: Znakomicie się złożyło, że właśnie teraz wrocławskie wydawnictwo LUNA MUSIC POLSKA wznawia wszystkie moje płyty. Niektóre po dwudziestu trzech latach, niektóre po osiemnastu, inne po piętnastu... Długo ich nie było. W najbliższym czasie, jako jedna z ostatnich, zostanie wznowiona moja pierwsza płyta, „Słowa”, nagrana na przełomie 1995/96. To były inne czasy, więc była wydana w formie kasety, teraz dostanie dosłownie nowe życie. To moja najdziwniejsza płyta, bo w tamtym czasie korzystałam głównie z mojego Korga M1, tworząc aranżacje. Część moich kompozycji zaaranżował Maciej Skolud, także korzystając z instrumentów klawiszowych. Od takiej formy pracy odeszłam szybko, jak tylko zaprzyjaźniłam się z krakowskim środowiskiem znakomitych muzyków. Parę akustycznych instrumentów można już wprawdzie usłyszeć na płycie „Słowa”, w postaci altówki Pawła Odorowicza, trąbki Władka Grochota i instrumentów perkusyjnych Marka Smoka Rajssa, ale prawdziwe akustyczne granie zaczęło się na płycie „Nie bój się nic nie robić”, której premiera miała swoją premierę w 1998 roku. Od początku chciałam, żeby wszystkie te albumy były dostępne w niezmienionej formie. Są dla mnie skończonymi całościami i nie chciałam teraz jeszcze niczego w nich zmieniać. Może kiedyś wybiorę ze wszystkich moich piosenek kilkanaście i spojrzę na nie inaczej, ale zważywszy na to, że mam prawie gotowe do nagrań dwie nowe płyty, to modyfikacje muszą poczekać.

Czarno na Czarnym: Planujesz ponadto zaprezentowanie płyty z materiałem premierowym, „Bez Ciebie ja, to nie ja”. Jakie będzie owo wydawnictwo?
Agnieszka Chrzanowska: To będzie trzynaście premierowych piosenek, z których tytułowa „Bez Ciebie ja to nie ja” wskazuje na główny motyw moich rozmyślań. Wszyscy na siebie wzajemnie wpływamy, a jaki jest to rodzaj oddziaływania, w ogromnym stopniu zależy od naszych decyzji. To, czy emanujemy dobrą energią, ciepłem, spokojem, harmonią ma ogromneznaczenie dla nas samych, dla naszych bliskich i całego otoczenia. Kilka utworów mówi o znaczeniu rozmaitych nieprzypadkowych przypadków i ich wpływie na nas i nasze życie. Skupiam się też na zdarzeniach, które w pierwszej chwili oceniamy jako negatywne i próbuję odczytać ich prawdziwy sens. Mam nadzieję, że uda nam się pięknie nagrać akustyczne instrumenty, jak to bywało na większości poprzednich płyt, choć nie wykluczam małych eksperymentów, ale nie chcę zdradzać szczegółów :).

Czarno na Czarnym: Czekamy zatem na efekty :). Dziękuję za rozmowę!

zajrzyj po więcej:

Agnieszka Chrzanowska na Facebooku

czwartek, 26 stycznia 2023

[WYWIAD] Kardamon: „Nie ma takich emocji, których nie dałoby się wyrazić muzyką”

Z okazji premiery swojej płyty pewien zespół wyłonił się z „Innego wymiaru” i udzielił nam wywiadu, w którym opowiedział między innymi o emocjach i ich wpływie na muzykę oraz o tym, że podczas zażywania Kardamonu nie trzeba konsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Zapraszamy do lektury!

fot. Marta Rzepka

Czarno na Czarnym: Jesteśmy świeżo po premierze Waszego albumu. Czym jest dla Was tytułowy inny wymiar?

Daniel: To nie przypadek, że cała płyta nosi taki tytuł. „Inny wymiar” to pierwsza piosenka, którą razem stworzyliśmy, więc jest dla nas bardzo ważna. Od niej się wszystko zaczęło. Z muzyką jestem związany już od bardzo dawna, podobnie jak Karina. Jednak do tej pory grałem bardziej ciężkie, rockowe brzmienia, w zespołach z męskimi wokalami. Z pewnością mamy z Kariną inne temperamenty muzyczne. Ja wiele lat rockowy gitarzysta, w Kardamonie zacząłem tworzyć muzykę inną niż do tej pory. Karina, wokalistka wszechstronna, dopiero teraz zaczęła pisać teksty. Takie połączenie, szukanie różnych nowych rozwiązań, to dla nas coś całkowicie nowego. Odkąd zacząłem z Kariną wspólnie tworzyć, dźwięki muzyki stały się inne. Inaczej myślę o tworzeniu muzyki pod kobiecy wokal, pod wokal Kariny, jest to dla mnie coś innego. Inny wymiar muzyki, grania i brzmienia. Oboje wkroczyliśmy w inny muzyczny wymiar.

Karina: Inny wymiar to przeniesienie słuchacza w świat pięknych muzycznych doznań, oderwanie się na chwilę od spraw przyziemnych i wejście do świata marzeń.

Czarno na Czarnym: Swój premierowy materiał określacie jako kobiecą siłę i męskie granie. Czy zdarzało się, że na styku tych dwóch elementów pojawiały się iskry? :)

Karina: Kobieca siła i męskie granie to zgrany duet. Wolność tworzenia daje nam nieograniczone możliwości, nie narzucamy sobie niczego i zgodnie idziemy w tym samym kierunku. Jeżeli iskrzy, to na scenie jako wyraz artystyczny naszych emocji, które przekazujemy ludziom. Wtedy jest ogień!!!

Daniel: Iskry to się pojawiły od razu jak zaczęliśmy razem tworzyć :). W kontekście muzycznym od razu między nami zaiskrzyło i tak pozostało. Choć może trudno w to uwierzyć, to sporów nie ma. Słuchamy siebie nawzajem. Jeżeli jednemu z nas coś w danym kawałku nie pasuje, to albo to zmieniamy, albo całkowicie go odkładamy. Możemy sobie na to pozwolić, bo pomysłów mamy bardzo dużo. Jesteśmy elastyczni i oboje potrafimy pójść na kompromis, a to ogromna korzyść dla naszej muzyki. Poza tym lubimy się, przyjaźnimy, a to są najlepsze fundamenty do wspólnego tworzenia.

Czarno na Czarnym: Wydawnictwo promowały dotychczas cztery single wraz z ilustracjami wideo: „Prosto w serce”, „Dieta”, „Ile to już lat” i „Czas”. Czy planujecie realizację teledysków do kolejnych piosenek pochodzących z „Innego wymiaru”?

Daniel: Najchętniej zrobiłbym teledyski do wszystkich [śmiech]. To się na pewno nie uda, ale na wiosnę chcielibyśmy nakręcić dwa teledyski, w pierwszej kolejności do piosenki „Piękny dzień”.

Karina: Tak, wiosną planujemy teledysk do „Pięknego dnia”. Czy uda nam się zrealizować kolejne klipy z tej płyty, to jeszcze nie wiemy, bo mamy już wiele nowych piosenek, które nie mogą się doczekać na premierę.

Czarno na Czarnym: Podkreślacie, iż jedną z cech Waszej twórczości stanowi autentyczność. Czym, Waszym zdaniem, przejawia się prawda w sztuce?

Daniel: Przede wszystkim naturalnością i szczerością. Trzeba być sobą niezależnie od tego, jaki rodzaj sztuki się wykonuje. Tworzymy piosenki, które przede wszystkim nam się podobają, nie robimy niczego wbrew sobie czy na siłę, a wyłącznie to, co czujemy.

Karina: Nie tworzymy piosenek dla fejmu czy pieniędzy. Zależy nam na przekazaniu emocji, myśli i uczuć. Nasze utwory wyrażają to, jacy jesteśmy i co nam w duszy gra. Ja tak widzę prawdę w sztuce.

Czarno na Czarnym: Jak sami przyznajecie, w większej mierze stawiacie na emocje niż na konkretny gatunek. Zapytam zatem przewrotnie, jakich emocji nie umieścilibyście w swoich numerach.

Daniel: Moim zdaniem nie ma takich emocji, których nie dałoby się wyrazić muzyką, a tym samym takich, których byśmy nie umieścili w swoich numerach. Wszystko to, co przeżywamy my lub ktoś nam bliski, może mieć wpływ i ma wpływ na to, co tworzymy. Myślę, że to nawet nie do końca jest nasz wybór. Emocje cały czas nam towarzyszą. Impulsem do tworzenia w konkretnej chwili jest tak zwana wena, a ona przychodzi niezależnie od nas, bez względu na to, jakie uczucia towarzyszą nam w danym momencie. Nie chciałbym czegoś pomijać i stawiać sobie ograniczeń. Nawiązując trochę do poprzedniego pytania, wydaje mi się, że w tym także tkwi właśnie szczerość i autentyczność w muzyce.

Karina: Emocje towarzyszą nam każdego dnia. Pisząc teksty w Kardamonie, kieruję się własnymi przeżyciami. Nie umiem powiedzieć, o czym będzie następny tekst lub kiedy go napiszę, bo impuls przychodzi niespodziewanie i zupełnie nieoczekiwanie. „Dieta” powstała, kiedy byłam na diecie i gotowałam zupę dyniową. Zatem stan umysłu i nastrój, w którym się znajduję w danym momencie, mają tu kluczowe znaczenie. To ja jestem emocją oraz całą paletą uczuć i daję temu wyraz artystyczny na scenie. Potwierdzam, nie ma takich emocji, o których nie dałoby się napisać lub ich przeżyć.

Czarno na Czarnym: W świecie kulinariów kardamon ma liczne właściwości lecznicze. A jakie właściwości ma Kardamon serwowany przez Was?

Daniel: Sądzę, że różnorodność naszej muzyki ma ogromne znaczenie. Każdy znajduje w niej coś innego. W spokojniejszych kawałkach staramy się przekazać nasze emocje, poruszyć wrażliwsze struny odbiorców. Mocniejsze piosenki, mam nadzieję, dają „zastrzyk energii”, mogą poprawić komuś nastrój, więc w pewnym sensie mogą być lekarstwem i liczę, że tak właśnie jest :)

Karina: Kardamon w naszym wydaniu wywołuje uśmiech, bawi, wzrusza, porusza i magnetyzuje. Kardamon w przyprawie ma właściwości lecznicze, a kardamon w muzyce ma właściwości terapeutyczne.

Czarno na Czarnym: Następnym krokiem na Waszej muzycznej ścieżce będzie wiosenna trasa koncertowa. Jakie atrakcje przygotowujcie dla fanów zgromadzonych przed scenami?

Daniel: Główną atrakcją jest nasza muzyka oczywiście :). Na pewno zagramy wszystkie piosenki z debiutanckiej płyty, ale mamy też gotowe kawałki, których jeszcze nie graliśmy na scenie. Przygotowania już trwają. Z pewnością postaramy się zaskoczyć naszych fanów, ale wszystkiego oczywiście nie możemy zdradzić :).

Karina: Tego, co robimy na scenie, nie da się zamieścić na płycie. Wchodząc na scenę, przenoszę się w inny wymiar i zabieram ze sobą moją publiczność. Wchodzicie w to?

Czarno na Czarnym: Wchodzimy zdecydowanie, zatem... do zobaczenia! Dziękuję za rozmowę :).

zajrzyj po więcej:

Kardamon na Facebooku

Kardamon na Instagramie

wtorek, 10 maja 2022

[WYWIAD] Piotr Łuba z The Dames: „Najdziwniejsze pomysły to przeważnie ja”

Zapraszam do lektury wywiadu z Piotrem Łubą, wokalistą zespołu The Dames, który z perspektywy autora słów, kompozytora i... wielbiciela lat sześćdziesiątych opowiedział o najnowszym singlu swojej formacji, „Hey, now!”.

Czarno na Czarnym: Wasz najnowszy teledysk, towarzyszący piosence „Hey, now!”, nawiązuje do lat sześćdziesiątych. Dlaczego zdecydowaliście się na ukłon w stronę tej właśnie dekady?

Piotr Łuba: Była to chyba najwspanialsza dekada dla muzyki pop. Osobiście moja fascynacja tą dekadą bierze się po części z mojego dzieciństwa w Nowym Jorku. Rodzice „zasępili” na porządne radio, więc miałem radio odbierające średnie fale. Okazało się to „szczęściem w nieszczęściu”, ponieważ radiostacje w tym paśmie przeżyły swoją świetność właśnie w latach sześćdziesiątych i ich playlisty nawiązywały do tej tradycji. Więc już jako dzieciak miałem takich wykonawców, jak Roy Orbison, The Supremes czy The Beatles w małym palcu.

Czarno na Czarnym: Czy czujecie się fanami muzyki tamtych czasów?

Piotr Łuba: Myślę, że nie sposób nie być fanem tamtych czasów. Choćby nawet nieświadomie.

Czarno na Czarnym: Kto wpadł na tak oryginalny sposób wykorzystania tego motywu?

Piotr Łuba: Ja. Najdziwniejsze pomysły to przeważnie ja.

Czarno na Czarnym: Jak doszło do realizacji tej koncepcji?

Piotr Łuba: Najważniejsze było znaleźć życzliwy salon piękności. Szukaliśmy jakiś czas i okazało się, że mieliśmy go pod samym nosem w Sopocie. Przy okazji wielkie podziękowania dla Centrum Pięknego Ciała i Fryzur.

Czarno na Czarnym: Tekst „Hey, now!” jest dość gorzki, gdyż poruszono w nim kwestię problemów w związku. Czy zrównoważenie takiego przekazu elementami humorystycznymi, od których nie stroni klip, to zabieg celowy?

Piotr Łuba: Oczywiście. Nie można traktować rzeczy zbyt poważnie. A już zwłaszcza siebie. Nie uważam, by treść teledysku musiała być tożsama z tekstem. To zbyt „łopatologiczne”.

Czarno na Czarnym: Spotkałam się z opinią, że praca na planie komedii to poważna sprawa. A ponieważ „Hey, now!” przypomina sprawnie zmontowany film krótkometrażowy, nie mogę nie zapytać, jak było w Waszym przypadku.

Piotr Łuba: To prawda. Były koncepcja do zrealizowania, sceny do wykonanie i je wykonaliśmy. Może jest w stwierdzeniu o powadze w komedii więcej racji, niż się wydaje. Sam jestem raczej smutasem, być może stąd moje zamiłowanie do komedii.

Czarno na Czarnym: Czy mieliście wcześniej świadomość, iż drzemią w Was takie talenty aktorskie? :)

Piotr Łuba: Nasza gra była... jakby to powiedzieć... świadomie amatorska ;).

Czarno na Czarnym: Czy możemy spodziewać się kolejnych etiud filmowych spod znaku The Dames? :)

Piotr Łuba: Oj na pewno ;).

Czarno na Czarnym: W takim razie czekamy z niecierpliwością ;). Dziękuję za rozmowę!

zajrzyj po więcej:

The Dames na Facebooku

The Dames na Instagramie