Jeśli szukacie swojej własnej muzycznej przestrzeni i kosmicznie dobrej premiery, to właśnie je dostaliście – w postaci czwartego wydawnictwa projektu Mindheal, zatytułowanego „Inner Space”. Oto zestaw naszpikowanych ironią i sarkazmem utworów o systemie niepotrzebującym człowieka, o świecie jedynie z pozoru perfekcyjnym i o pustce sprzedawanej jako minimalizm. Czy rezygnując z bliskości, robimy to świadomie, czy też podążamy za sztuczną, wygenerowaną cyfrowo modą na dystans? Odpowiedź na między innymi takie pytanie możecie znaleźć przy akompaniamencie opartej na symbolicznych kontrastach elektronice. Poleca CantaraMusic.pl.
Urodziłem się pod koniec lat 70., co w sposób nieunikniony wpłynęło na mój muzyczny gust, wciągając mnie w ducha i fascynujący świat dźwięków lat 80. – mówi Wojciech Stecko, twórca Mindheal. – Czas, gdy młode uszy takie jak moje kształtowane były przez ikony new romantic i synth popu. Szybko odkryłem, że tam, gdzie słyszę syntezatory, tam czerpię radość. Do początkowo niewysublimowanego gustu malca słuchającego prawie wszystkiego „z nurtu” – a więc Alphaville, Depeche Mode, Yazoo, OMD, Visage, Pet Shop Boys, Ultravox, Duran Duran, Tears For Fears, Spandau Ballet, Talk Talk czy Soft Cell – z czasem zaczęli dołączać wykonawcy muzyki elektronicznej: Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jarre, Vangelis. Zafascynowany latami 70., między innymi twórczością Pink Floyd, jednocześnie przyglądałem się nowościom; a było czemu, gdyż przełom lat 80. i 90. to okres znaczących przemian. Uwielbiałem obserwować, jak ewoluują dokonania artystów, jak zmieniają się brzmienia, klimat kolejnych płyt, zwłaszcza w kontekście nowych modeli syntezatorów i maszyn perkusyjnych, które systematycznie i z regularnością pojawiały się w sprzedaży, a ja już wtedy ten rynek śledziłem. Eksplorowałem nowe gatunki, od synthwave’u przez Enigmę z jej chórami spojonymi z klarownym czystym rytmem. Otarłem się o muzykę filmową, zarówno klasyczną od Ennio Morricone, jak i nowości, wliczając Hansa Zimmera, Angelo Badalamentiego i innych. Oczywiście mojej uwadze nie uchodziły kolejne dokonania Briana Eno, Dead Can Dance, Lisy Gerard oraz muzyki bardziej eksperymentalnej. Cały tamten okres w dużej mierze zdeterminował moje późniejsze dokonania muzyczne. Z klasyków, potrafiłem zanurzać się w Genesis i godzinami słuchać Queen czy U2. Chociaż rock jest mi bliski, próżno go szukać w moich kompozycjach, być może dlatego, iż nigdy nie opanowałem sztuki gry na gitarze. W swojej produkcji i w kompozycjach szukam niecodziennych zestawień; łączę stare analogowe syntezatory z nowoczesnymi barwami, czasem wręcz sterylnymi i krystaliczno-jasnymi. Napędzają mnie taki eklektyzm oraz kontrasty, co bardzo często słychać w moich utworach. Oprócz emulacji analogowych maszyn z lat 80. czy wręcz 70. (wiernie odtworzonych albo celowo przetworzonych z użyciem nowoczesnych narzędzi) wplatam chętnie elementy orkiestrowe, zwłaszcza smyczki. Nie potrafię bez nich żyć, zarówno tych klasycznych, jaki i syntetycznych. Czasem łączę je z nowoczesną elektroniką, a czasem pozwalam brzmieć niezakłóconym.
